Historia kościoła w Momotach Górnych rozpoczyna się w 1938 roku. W tym czasie w odizolowanym od świata małym leśnym miasteczku zbudowano kaplicę. Teren pod jej budowę ofiarował wsi hrabia Zamoyski. Niedzielne Msze Święte odprawiali w niej księża z Janowa Lubelskiego. Kaplica przetrwała wojnę, jednak z biegiem czasu stała się za mała. W 1970 roku administratorem kaplicy pomocniczej w Momotach został ks. Kazimierz Pińciurek, a 9 września 1972 r. powołano pierwszego proboszcza parafii św. Wojciecha.

W latach 1972-1975 rozbudowano starą kaplicę: powiększono plebanię oraz nawę i dobudowano fasadę kościoła z chórem. Odbudowa kościoła odbyła się bez pozwolenia, bez żadnych planów, bez pomocy fachowców.

To ksiądz kierował pracą wiernych. Następnie ks. Pińciurek zajmował się dekoracją i upiększaniem świątyni aż do swojej śmierci w 1999 roku. Choć nie miał wykształcenia artystycznego ani doświadczenia w budownictwie i stolarstwie, przez lata tworzył niepowtarzalne rzeźby i płaskorzeźby, które przyciągają koneserów sztuki z całego świata.

Uwagę zwracają ołtarz, strop, płaskorzeźba Ostatniej Wieczerzy, stacje drogi krzyżowej, konfesjonał, chrzcielnica i ławy rzeźbione z wielu różnych gatunków drewna. Warto podziwiać kolorowe witraże, w których ołów zastępuje drewno.

Obok kościoła znajdują się „Fontanna Płaczu”, „Jaskinia Niewolników”, „Jaskinia Wyzwolenia”, cztery kaplice, ołtarz z brązu i dzwonnica. Momoty to także miejsce, w którym można poczuć powiew historii.

To tutaj 2 października 1939 roku złożyła broń Grupa pułkownika Zieleniewskiego, broniąca swojej ojczyzny z jednej strony przed najazdem hitlerowskich Niemiec, a z drugiej przed Armią Czerwoną.

Wielu mieszkańców zostało w czasach III Rzeszy rozstrzelanych lub wywiezionych na roboty przymusowe. Jednak pomimo zagrożenia oddziały partyzanckie potrafiły znaleźć schronienie w okolicznych lasach i liczyć na pomoc miejscowej ludności.

Wydarzenia te upamiętniają drewniane tablice i rzeźba pułkownika Zieleniewskiego w pobliżu kościoła.